Verslag Redbad raid, 22 – 25 mei 2026
Waar ligt de Avontuur? Waarom zie ik het moederschip nog niet? Als ik het Brandemeertje opvaar kijk ik reikhalzend uit naar de finish. Het is warm, ik begin handen, schouders en rug te voelen en de afwezige wind draait steeds tegen. Nog het ‘hele meer’ opkruisen, op dat moment voelt het ver. Als ik aankom, klinkt van het dek applaus, en als ik na het opruimen aan boord klim duwt schipper Maarten me een drankje in de hand. Ruim 25 km zitten er op, zuidwaarts dwars door het Friese merengebied, van Akkrum tot bijna Lemmer. De rest van de middag is plezierig: zwemmen, en steeds weer een bootje met applaus verwelkomen. Onder de zonnetent op de Avontuur is het gezellig borrelen.
Koning Redbad van Frisia zou tevreden hebben toegekeken: Friesland op zijn mooist en ‘al wat varen kon, dat voer’. Helaas zijn dat tegenwoordig vrijwel uitsluitend oversized sloepen en grote motorkruisers. Zon genoeg, maar wind altijd net te weinig of precies van voren. Terug varen we een andere route, in twee etappes verdeeld over de twee Pinksterdagen. Op zondag is er helemaal geen wind, dus wordt er hard gewerkt. Zelfs op het Slotermeer gaat het zeilend niet vooruit, dus er wordt vrijwel de hele etappe geroeid. “Onze boot is best goed te roeien, als er maar geen tegenwind is”, ontdekt Hans Arends. Wie denkt dat natuurlijk varen vanzelf gaat, leert dit weekend snel anders.
We zijn met ruim twintig mensen verdeeld over vijftien bootjes. De zusjes De Waard beleven in het bootje Meisje Loos hun jeugd opnieuw. De broers Van Zijpp avonturieren met ieder een eigen minibootje van het type Tabur. Dapper lepelen ze met roeiriempjes van amper een anderhalve meter lengte langs de rietkragen. De Flerk heeft tegenwoordig een puts en een anker in de inventaris.
Onderweg worden oude tradities uit de Dorestad Raid in ere gehouden. Het spontane avondzeilen op zondag is magisch: het licht zakt weg, de gesprekken worden stiller en de bootjes tekenen zich donker af tegen de horizon. Er worden ook nieuwe tradities geboren, zoals zelf koken, waarbij ons ontzag voor Hanna toenam. Het voornemen is om de Redbad elk tweede jaar te organiseren, dus Pinkster ’28 weer.
Aan het eind van het weekend overheerst hetzelfde gevoel als bij mijn aankomst aan boord van de Avontuur: vermoeidheid, voldoening en dorst. Dank aan Marlies en Joost voor de organisatie.
Josien Kapma