De nieuwste bootportretten zie je hier.
…
Zelf een bootportret insturen? Na je aanmelding krijg je een persoonlijke email van de beheerder met het verzoek om een beschrijving, 2-3 afbeeldingen van minimaal 1MB te sturen. Laat ook weten waarom je voor deze boot gekozen hebt!
Behalve naam of voornaam plaatsen we geen persoonsgegevens.
Zoals de meesten onder u wel zullen zien is ‘Houtje touwtje’ een Mirror dinghy.
Ze lag geruime tijd, met tranen in haar schootogen, in een voormalige kippenschuur te wachten op een roemloos einde. Totdat de Dorestad raid 2012 in beeld kwam. Een goede week voor de raid heb ik haar uit de schuur getrokken.
Onder toeziend oog van kleindochter is ze tot een weer varend exemplaar geworden. Nu het varen, dat ik in deze boot echt voor het eerst op 12 september 2012 heb gedaan, een succes blijkt te zijn gaat ze in de renovatie en zal er dus bij een volgende raid wat zachtzinniger mee omgegaan worden. Mast zal eenvoudiger te strijken moeten zijn en het grootzeil reefbaar. Dan kan op groter water veiliger gezeild worden.
De Traditionele Schepenbeurs 7-9 november 2025 (traditionele schepenbeurs) is voorbij. De beurs is gehouden op de oude marinewerf Willemsoord in Den Helder, en bestaat naast de grote beurshal uit nog een andere hal, die ook de ingangshal van het gemeentehuis van Den Helder is. Die hal was dit jaar volledig gevuld door Natuurlijk Varen. Maar liefst 13 schepen uit de vloot van Natuurlijk Varen waren hier opgesteld. Daarbij was er nog een ruimte ingericht voor presentaties. Die presentaties gaven goed inzicht in – bijvoorbeeld – hoe je een boot en tuigage kiest om de tochten met Natuurlijk Varen mee te doen (op binnenwateren, maar zonder motor). Daarbij werden voorbeelden van gevaren tochten vertoond, die uiteen lopen van racen tot toeren en basic tot minder basic (zoals bijvoorbeeld de Dorestad raid). Gastsprekers toonden een film over de bouw van nagemaakte historische zompen op de Overijsselse Vecht, van oorsprong ook natuurlijk vaarders.
De PoesjmiePoeljoe (een Ness Yawl) is de vernederlandsing van Push-me-pull-you de tweekoppige ezel uit de verhalen van dr Doolittle. Dat omdat ‘iemand’ radeloos werd toen hem gevraagd deze Ness Yawl (op een karretje staand) naar achteren te duwen: hij kon niet zien wat voor en achter is. Deze naam ook omdat hij voorzien is (geweest) van een stokroer; wat ook verwarrend is als er moet worden opgeloefd afhankelijk ervan of de wind van stuur of bak komt.
Het casco van PP is gebouwd in een cursus bij de Bootbouwschool (nu in Den Helder) naar een ontwerp van Ian Oughtred in 2009. In 2010 is er voor het eerst in gezeild. Ze is twee maal omgeslagen; maar nog lang niet te koop.
Het bootje kreeg een onderscheiding in de categorie ‘mooiste boot’ van de Noorderraid editie 2010. Verder geen palmares.
‘NESSIE’ is een zelf gebouwde versie van de Ness Yole, de door Iain Oughtred getekende multiplex versie van de vissersboten van de Shetlandeilanden. Toen ik het bootje bouwde (1996 – 2000) werd dit type ‘Ness-boat’ genoemd, naar de plaats Dungeroseness waar een eeuw geleden veel van dergelijke bootjes werden gebouwd. Momenteel noemt Oughtred dit type ‘Tirrik’. Een eeuw geleden werd in de weekends soms met veel grotere tuigen wedstrijd gevaren.
De Nessie meet 5m x 1.60, met en houari (gaffel) tuig van 14 m2, diepgang 30 / 90 cm met een klapzwaard. Gewicht romp 100 kg. Als oefening voor het maken van een holle mast begon ik met een holle gaffel. Bij de assemblage -en al in de epoxie- bleek de gaffel door een tekort aan steunpunten niet recht te willen liggen;trok ik hem in een boog dan ging het prima. De zeilmaker heeft het grootzeil ook nog eens naar achteren uitgebouwd. De boot is iets loefgierig maar erg snel; boven 4 Bft. moet ik reven. Negen keer Morbihan, div. Douarnenez en Brest, Waterland- en Dorestadraids gevaren, nog nooit omgeslagen. Nadeel van het gaffeltuig: erg veel werk bij op- en aftuigen, maar wel fantastisch om mee te varen. Als onverbeterlijke bootjesknutselaar heb ik ook een spinakerchute gemaakt; werkt goed maar nog meer lijntjes. En verder is bootjes bouwen verslavend.
Lengte: 6m, grootste breedte: 2m. Diepgang: 35cm/100cm. Gebouwd in red cedar met epoxy. 2 kromme carbonvezel masten in meedraaiende mastvoeten. Zeiloppervlak: totaal +/- 15m2.
De romp is een aangepaste replica van de Noman’s Land Boat ‘Orca’ (Mystic’ Seaport Museum, Mass. USA).
De Time & Tide is gebouwd in 1997-98 door Kees Prins. Wij waren de gelukkige bezitters van een typisch Amerikaanse Oostkust bootje: de peapod ‘Pemaquid’ (zie aldaar), maar die werd wat klein voor ons uitdijende gezin. Op dat moment verscheen Kees, vers uit Amerika van een Amerikaanse bootbouwschool op het schoolplein waar onze kinderen school gingen. Kees wilde een bootbouwschool in Enkhuizen beginnen. Het zou hem goed uitkomen om alvast een boot te bouwen, want de cursisten waren er niet meteen en met het maken van een schip kon Kees laten zien wat voor vakman hij was. Nadat hij een paar prachtige roeiriemen had gemaakt voor de Peapod waren wij daarvan voldoende overtuigd. Wij verdiepten ons in de catalogus met romptekeningen en zeilplannen van de catalogus van het Mystic Seaport Museum en daar stuitte ik op de onovertroffen mooie lijnen van de ‘Orca’.
Aangezien Kees nog geen werkplaats had werd de kiel van de T&T gelegd in het mooie Buurtjeskerkje in Andijk, waar Kees tijdelijk kon intrekken bij de Vries die daar zijn werkplaats had. Inmiddels is op die locatie overigens een uitstekend restaurant gevestigd. De T&T valt op door zijn kromme masten, die juist binnen de boorden passen en die voor het roeien mooi uit de weg liggen. Dit is een idee van de jachtontwerper Olivier van Meer, zoals hij dat ook toepaste bij zijn ontwerp ‘Volante’. Het zeilplan dat hij voor ons maakte vonden wij als idee erg aantrekkelijk, maar was naar onze mening onvoldoende uitgewerkt en als zodanig niet toepasbaar. Daar was de ontwerper niet van overtuigd. Samen met Kees Prins (en naberekening door de Hoornse jachtontwerper Dick Zaal) zijn we vervolgens tot de mooie constructie gekomen van de draaiende masthouders, waardoor er een soort balanszeilen zijn ontstaan, die erg goed bleken te voldoen.In 2000 deden wij met ons hele gezin mee aan de eerste Great Glen Raid en het jaar daarop opnieuw omdat we er zo van genoten hadden. Daarvan heeft Sylvia verslag gedaan in de Waterkampioen en later Zeilen. Dat is het begin geweest van vele “Raids” die wij met de ‘Time en Tide” gezeild en geroeid hebben. Een echte ‘Raidboat’ dus eigenlijk.
Naam: Vita Felice 2. Model: Midget 13 of Oostzee Jol 13 Bouwer: Polymore, eind jaren 70 Ontwerper: Onduidelijk, maar in ieder geval gebaseerd op de houten bootjes die in de vorige eeuw door vissers werden gebruikt in Linaes, Denemarken. In de eerste lockdown 2020 kwam ik (op zoek naar wat anders) op Marktplaats dit bootje tegen, in een treurige staat van onderhoud. Ik bracht een veel te laag bod uit, dat vrijwel onmiddellijk werd geaccepteerd. Na 30 jaar had ik dus ineens weer een boot.
Er was veel aan het bootje te klussen, maar dat werd een doel op zich. Ik heb geprobeerd om, met zoveel mogelijk hergebruikte materialen, te komen tot een goed zeilend bootje, waarmee ik kon deelnemen aan een raid. Dan moest er wel meer zeil op. Op Marktplaats vond ik een grootzeil van een Vaurien, een gennaker van een ander bootje en lange roeiriemen. Het aldus aangepaste bootje werd, tijdens de raid 2021, uitgemaakt voor “double-ender on steroids”, wat mij veel plezier deed. Ik hoop in de toekomst aan veel raids deel te kunnen nemen, want ik heb genoten.
Na meegedaan te hebben aan de Small Reach Regatta 2011 in Maine USA weten we pas wat voor een peapod de Pemaquid is. We troffen daar een zusterscheepje aan: een Washington State Peapod. En dat voor een meter of 4,5.. De liefde voor (Amerikaanse) roei/zeilbootjes is met dit bootje begonnen. Ik trof in 1996 een advertentie aan achter een met spinrag omlijst raam bij de werf van Frank Knight in Woodbridge, Engeland. Ik was op slag verliefd. Het scheepje bleek gebouwd door de Amerikaan Joel A. Moulton in 1992 op de Lowestowt School of wooden boatbuilding. Hij heeft helaas maar enkele seizoenen van het bootje kunnen genieten voor hij stierf.
De peapods werden gebruikt aan de Amerikaanse oostkust voor het leeghalen van oesterpotten en als bijbootje. Er zijn peapods die zonder roer gevaren werden en waarmee je door alleen het gewicht naar voren te brengen overstag kon gaan. Het zijn uiterst elegante bootjes die erg goed roeien, met ruimere wind prima zeilen en zeer goed te slepen zijn.
De Pemaquid is een bekende verschijning op de Dorestad Raid’s met als schipper Romke Wybenga, die als hij met haar zeilt naar niets anders verlangt.
De Pemaquid was de inspiratie voor ons bijzondere schip de Time & Tide (zie elders in de schepenlijst) maar het hart blijft uiteindelijk bij dit onovertroffen simpele eerlijke bootje met zijn elegante spriettuig..
Dreamtime is een Penobscot 14 van Arch Davis, een Nieuwzeelander uit Amerika. Penobscot is een Amerikaanse Indianenstam. Het hele gebied is er naar vernoemd, inclusief een rivier Penobscot. Dreamtime is een klassiek roeisloep, 14 voet lang en 4,3 voet breed (4.30×1.30 meter). Zij heeft een steilstaand gaffeltuig (huari) waardoor alle rondhouten in de boot passen, en een midzwaard. Voorop zit een huifje om de boel droog te houden.
